test

Bitmapa, odwzorowanie bitowa – paczka wykorzystujący rastrowy procedura reprezentacji komputerowej grafiki dwuwymiarowej polegający na określeniu położenia każdego piksela obrazu, i przypisaniu mu wartości bitowej określającej odcień w danym trybie koloru.

W węższym znaczeniu bitmapą bywa zwany zaledwie w pojedynkę film (wyzbyty ewentualnej kompresji i innych elementów dołączonych do pliku, jakże np. ścieżki, profile koloru, relacja tekstowy pliku itp.).

W grafice całotonalnej (jednokolorowej) bitmapa przypisuje wyłącznie kolejnym pikselom ilość zapalony/wygaszony, co jest zapisywne w postaci dwubitowej. Taka odbitka graficzna średnio daje się prawidłowo zbijać metodami bezstratnymi (np. LZW, Huffman, CCITT).

W grafice wielotonalnej bitmapa określa sumienny zabarwienie (np. CIELab, RGB, CMYK) i punkt każdego piksela, co blisko braku kompresji powoduje, iż jest płeć nadobna ogromnie dokładna i wyraźna (w porównaniu z np. formatem JPEG), jednak pliki takie są niezmiernie duże. W pobliżu to nieskompresowana bitmapa jest obecnie wykorzystywana nader często, zwłaszcza w środku programów komputerowych, bowiem nie wymaga przeliczania żadnych algorytmów, tak bywa do prostych tekstur.

Kompresja bitmapy przypadkiem być bezstratna (odwracalna), kiedy po dekompresji uzyskuje się film równy z oryginałem, bądź stratna, podczas gdy z obrazu usuwane są pewne informacje w celu zmniejszenia objętości pliku. Metodami bezstratnej kompresji są np. RLE, używana w plikach BMP, LZW ewentualnie ZIP, używane w plikach TIFF, deflate (LZ77) - w plikach PNG, innymi słowy podejście bezstratny JPEG 2000. Kompresję stratną osiąga się przeciętnie przez reglamentacja palety kolorów, podziękowanie czemu odosobniony punkt da się przedstawić mniejszą liczbą bitów. Takie fortel oferują pliki GIF, a również stratne tryby TIFF innymi słowy PNG. Inną formą kompresji stratnej jest niszczenie chwiejnie zauważalnych szczegółów w celu poprawienia siła kompresji, w jaki sposób w przypadku stopniowalnych algorytmów JPEG (DCT) innymi słowy JPEG 2000 (upakowanie falkowa). Uproszczone dane przeciętnie są poddane dalszej, bezstratnej natychmiast kompresji (w przypadku JPEG algorytmem Huffmana, w przypadku GIF - LZW).

Zobacz też

• grafika rastrowa
• grafika wektorowa
• przeglÄ…d zagadnieÅ„ z zakresu DTP

Zasugerowano, by ów produkt zintegrować z artykułem Drzewo BSP.

Binary Space Partitioning jest algorytmem obliczania widoczności na podstawie sortowania obiektów 3D w drewno binarne. Obliczanie widoczności odbywa się na zasadzie sprawdzania, po której stronie płaszczyzny danego wierzchołka znajduje się aparat fotograficzny (widz). Na tej podstawie wybierany jest fałszywy bądź uczciwy potomek męski wierzchołka (w wyższym stopniu odpowiednie jest epitet frontalny ewentualnie zadni potomek męski), jaki sam jeden zawiera swoją płaszczyznę podziału i dwóch synów okerślających obiekty będące z przodu albo z tyłu tej płaszczyzny. Ostatnim synem jest liść, jaki zawiera właściwą geometrię do wyświetlenia. Podziękowanie temu żwawo odrzucana jest znaczna część niewidocznych obiektów.

Po wybraniu liścia często następuje sondowanie jakie inne korona drzewa są z niego widoczne. Zwykle historia się to w pobliżu użyciu Portable Visibility Sets inaczej pola bitowego, którego poszczególne bity określają po kolei widzialność każdego liścia. Bit wyznaczający widzialność samego siebie jest ma notorycznie atut 1.

Zalety i wady BSP

BSP jest algorytmem wielce szybkim i często stosowanym, wyjątkowo w grach komputerowych. Wadą BSP jest nieumiejętny dekompozycja otwartego świata 3D, toteż jest średnio wykorzystywany na rzecz zamkniętych obszarów. Na rzecz otwartych przestrzeni lepszym rozwiązaniem jest zachowanie drzewa ósemkowego (octree).

Pokolenie drzewa

1. A jest korzeniem drzewa i całym złożonym obiektem
2. A jest dzielone na B i C
3. B jest dzielone na D i E
4. D jest dzielone na F i G, które są wypukłe, alias stają się liśćmi

Linki zewnętrzne

• Drzewa BSP 2D i 3D
• Algorytm tworzenia drzewa BSP
• Aplet do rysowania drzew BSP