Wektor normalny
Ten towar wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Dokładniejsze informacje o tym, co powinno się ulepszyć, być przypuszczalnie znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować
Po likwidacji wskazanych w górę niedoskonałości prosimy porzucić wzór {{Dopieścić}} z kodu tego artykułu.
Konstrukcja wektora normalnego do powierzchni
Wektor regularny jest to wektor ortogonalny do płaszczyzny czy też, w wypadku innych powierzchni, ortogonalny do płaszczyzny stycznej do powierzchni w danym punkcie. Termin to używane jest w matematyce, fizyce, biologii molekularnej, grafice 3D.
W grafice komputerowej
Wektor regularny oznacza wektor ortogonalny do powierzchni obiektu trójwymiarowego. Niekoniecznie musi on być równoległy do normalnej (zobacz: mapowanie wypukłości). Mówi się także czasami o wektorze normalnym w punkcie, co w grafice oznacza: wektor typowy do do tego stopnia małej powierzchni, iż lepiej i praktyczniej nazywać się ją punktem.
Każdy wektor wyznacza skłonność, przeto w grafice komputerowej wektor typowy określa stronę powierzchni, rozróżnia się „przód” (ang. face) i „tylna część” (ang. back). To odcień stosuje się m.in. do ukrywania powierzchni niewidocznych – w j. ang. sposób ta nazywa się backface culling, polega na nie wyświetlaniu tych powierzchni, które są zwrócone „tyłem” do obserwatora. Nie daje to 100% skuteczności, lecz pozwala w statystycznej scenie wykreślić liczny proporcja niewidocznych powierzchni.
Jeśli obiekty są reprezentowane jak torba wielokątów stosuje się technikę wygładzania blisko użyciu wektorów normalnych. Na rzecz każdego wierzchołka wyznacza się wektor regularny, jaki jest geometryczną sumą wektorów normalnych wielokątów, do których powinno się ustalony najwyższy punkt. Potem blisko oświetleniu wielokątów nie bierze się ich własnych wektorów normalnych, jednakże wyznacza wektor typowy przez interpolację wektorów z wierzchołków. Powoduje to zryw złudzenia gładkości powierzchni.
Zobacz także: Normalna